Rebecca Solnit legt het me uit

In de rij voor de paspoortcontrole op het vliegveld van Cairo staan voor me een man en een aantal dames van middelbare leeftijd. Ze zijn deel van een Nederlands reisgezelschap. De man draagt een grote tropenhoed en op luide toon vraagt hij of de dames eigenlijk wel weten dat Egypte veiligheidsrisico’s kent. En dat in sommige gebieden waar ze in de buurt komen reizen zelfs afgeraden wordt. Híj kent iemand bij Buitenlandse Zaken. En die heeft hij nog kunnen spreken voordat hij op reis ging. Vandaar dat híj dit allemaal weet.

(Deze informatie vind ik zelf altijd gewoon op het internet.)

Ik ergerde me groen en geel – wachtend achter deze man –  die duidelijk vol was van zichzelf. Maar de dames zeiden ‘Oh!’ en ‘Ah!’.

 

In haar boek Mannen Leggen Me Altijd Alles Uit bracht Rebecca Solnit me tot nieuwe inzichten: dat dit soort gedrag (ook wel mansplaining genoemd) onderdeel is van een groter geheel. Met daarbij herkenbare en soms grappige voorbeelden. Zoals eentje over mannen als deze in Cairo, mannen die iedereen wel kent. Zelfzuchtig, slecht luisterend en ruimte innemend ten koste van anderen.

 

Een boek over vrijheid

Voor mij gaat haar boek over vrijheid. Vrijheid om aanwezig te zijn, gehoord en gezien te worden. Vrijheid van gedachten. Vrijheid om los van cultureel bedachte rollen je eigen weg te kiezen. Vrijheid om te reizen. Vrijheid om ruimte in te nemen. Vrijheid om je eigen verhaal te kunnen doen. In een gesprek, op het sportveld, op tv. Vrij te zijn van intimidatie en (seksueel) geweld.

Dat zijn vrijheden die veel vrouwen niet (altijd of allemaal) hebben. Een herkenbaar voorbeeld daarvan vond ik: ‘De monden van de [Amerikaanse] mannelijke studenten vielen open toen zij van hun vrouwelijke klasgenoten hoorden wat zij dagelijks doen om zich te beschermen tegen mogelijke verkrachting,’ zoals bijvoorbeeld niet in ‘t donker alleen naar huis, geen hardlooprondje ‘s avonds door een park of een tunnel, niet te blote kleding dragen.

 

Alles bij elkaar een schokkend plaatje

Solnit zet al deze en vele andere voorbeelden op een rijtje. Alles bij elkaar geeft dat een schokkend plaatje. Al die voorbeelden hebben gemeen dat vrouwen in meer of mindere mate ruimte of macht ontnomen wordt door (sommige!) mannen. Een glijdende schaal die misschien wel begint bij orerende uitleggende mannen. Een schaal waar vrouwen hun verhaal niet kunnen doen. Waar ‘vrouwen die opvallen worden uitgescholden en bedreigd met seksueel geweld op sociale media’. Waar vrouwen minder aanwezig zijn: ‘s avonds op straat, op het voetbalveld, in de politiek.

Foto van NU.nl

Tot aan (seksueel) geweld, waar vooral vrouwen slachtoffer van zijn.

Ze concludeert dat vrouwen inmiddels gelijk zijn voor de wet, maar nog lang niet altijd in de praktijk. En dat zit ‘m ook in zogenaamd kleine dingen: Toen ik op de basisschool zat wilde ik op voetbal. Maar mijn klasgenoten vonden dat iets voor ‘jongens en lesbies’ en ik ging wat anders doen. Een jaar geleden ben ik alsnog begonnen met 35+ voetbal voor dames. Het doet me goed als ik de jonge meiden zie voetballen. Supergoed zijn ze. En ik kan er niks aan doen dat ik een traantje wegpink, omdat er eindelijk vrouwenvoetbal op televisie is.

Kortom, de ‘geest is uit de fles.’ De ideeën en gedachten over gelijkheid gaan nooit meer weg. We móéten wel (langzaam) vooruit!

 

Doen

Ga natuurlijk het boek zelf lekker lezen deze zomer!

Maar ik ben ook benieuwd naar jouw voorbeeld. Verhalen over de ongelijkwaardige positie van vrouwen worden vaak ‘weggelachen, afgedaan als onbelangrijk of een incident’.

Bij het lezen over mansplaining moest ik meteen denken aan de man in Cairo. Heb jij ook meteen een gebeurtenis van een man die jou altijd alles uitlegt? Deel hem hieronder, zodat we kunnen laten zien hoe vaak zoiets eigenlijk nog steeds voorkomt.

 

Gepubliceerd op WomenInc/Podium en WO=MEN, Dutch Gender Platform

Category: Blog · Tags: ,

Comments

8 Responses to “Rebecca Solnit legt het me uit”
  1. Nathalie schreef:

    Mijn mannelijke collega die dacht dat hij me uit moest leggen hoe ik een email moest versturen.

    Really?!

  2. Wendy Kranendonk schreef:

    Altijd als ik ga klussen of schilderen, wat ik al mijn hele leven doe, komt er een man die zegt dat ik het verkeerde gereedschap gebruik Of dat ik het gereedschap verkeerd gebruik. Vaak ben ik degene die klust of het klussen in gang zet. Zij doen niks of minder maar willen wel wat over mij zeggen. Ik heb reuma en kan bijvoorbeeld grote kwasten niet goed vasthouden. Ze luisteren niet naar mijn uitleg over WAAROM ik die bepaalde kwast kies en helpen me niet (terwijl ik vaak wel hulp nodig heb door mijn ziekte) maar willen er dus nogmaals wel wat over te zeggen hebben. GRRRRRRR.

  3. Inemarie schreef:

    NRC Next vandaag: Vrouwenvoetbal is geen sport, het is voetbal (voor vrouwen). En de media riepen Tom Dumoulin uit tot eerste Nederlander die de Giro d’Italia won, maar Marianne Vos won ‘m al drie keer eerder!

    Lees het hele artikel: https://www.nrc.nl/nieuws/2017/07/22/erger-dan-seksisme-is-gebrek-aan-kennis-12184171-a1567559

  4. Inemarie schreef:

    Reacties op Facebook van WomanInc:

    Aly: Moest denken aan die man die binnenstapte bij Sabina met de opmerking : o, is er niemand?

    Nienke: Ik ken het eerlijk gezegd ook niet. Maarja, ik werk met bijna alleen maar mannen. Deed al vroeg een sport met bijna alleen maar mannen. Oh ja wacht, een keertje dan. Toen een man vond dat ik een borsttok moest dragen en mij zei: dat doet pijn hoor….. maar verder herken ik het niet echt.

    Miranda: Hier zijn klusjes in huis altijd leuk. Ik ben het gewend om te klussen en heb een praktische houding. Mijn man is niet gewend om te klussen en vindt dat hij alles eerst moet uitmeten en berekenen op de meest onpraktische en complexe wijze mogelijk. (Meestal nadat ik alles al opgemeten heb.) Dus hij gaat mij met hele wiskundige berekeningen proberen uit te leggen hoe hij gaat uitmeten waar een boorgat moet komen bijvoorbeeld. Vervolgens pak ik het kladblok en teken het voor hem uit met HEEL SIMPEL het sommetje/ de maten erbij. Waarna hij meestal een beetje beteuterd ‘oh’ zegt en mij gelijk geeft. Moeilijk doen is ook een kunst. En dat is vaak ook m’n ervaring met mansplaining door andere mannen dan m’n eigen man.
    Ja, mansplaining kan heel irritant zijn, maar ik kan er vaak wel om lachen.

  5. vincent schreef:

    zoveel dingen:
    – als ik de was opvouw kan en moet het altijd beter
    – als ik de kleren in de kast leg, moet het altijd over gedaan worden
    – als ik boodschappen gedaan heb, word ik altijd bevraagd of dat wel heb, dat niet vergeten ben of wel twee stuks van dat heb etc (ik maak zelf altijd de lijst en doe vrijwel altijd de boodschappen).
    Als ik mijn dochter kleren aantrok: ‘ hoe kun je die combi nu kiezen’.
    Tis niet zo verdrietig hoor, zo heb ik ook mijn dingen (voor de zekerheid: dit is een grapje, natuurlijk doen mannen de dingen die jullie beschrijven). Wij hebben er onze weg in gevonden, beiden wat water bij de wijn, strakkere taakverdeling. Ik de boodschappen en toilet/douche, zij de was en het stofzuigen. Wel samen de kinderen waar de kinderen nu zelf hun kleren kiezen.
    Maar die eenzijdigheid die ik hierboven lees geef alleen maar aan dat ook jullie nog een lange weg te gaan hebben.

    • Eli schreef:

      Grappig ik dacht dat je een vrouw was en ik wou zeggen dat ik jouw reactie een beetje overdreven was, ik doe dat zelf ook wel eens eerlijk gezegd, maar dan ook omdat het echt nodig is. Maar nu ik even aandachtiger lees zie ik dat je een man bent

      Tsja vrouwen zijn zeker niet perfect, gelukkig hebben we daar -al dan niet eenzijdig- kritische mannen zoals jij voor. Maar dit verhaal gaat echt over iets anders dan waar jij het over hebt.

  6. Eli schreef:

    – Wanneer ik een pot appelmoes opendraai en in de 5 seconden dat het me kost, ik drie graaiende handen van mijn mannelijke tafelgenoten moet ontwijken.
    – Toen ik eens zei dat ik de loodgieter wilde bellen omdat mijn wastafel verstopt zit, legde een jongen mij (letterlijk) zuchtend uit dat ik de siphon een paar keer per jaar moet legen. (Het was geen grap.)
    – Hoeveel goedbedoelende mannen tijdens een gesprek over seksueel misbruik (thank you #metoo, het mag eindelijk besproken worden), vertellen dat vrouwen ook eens moeten gaan nadenken over manieren waarop ze het risico op lastig gevallen worden kunnen beperken. Goh, nog nóóit geprobeerd.

    Begrijp me niet verkeerd, het zijn gewoon frustraties, als ik een man was zou ik ‘t waarschijnlijk ook doen. Maar als ‘t effe kan, hou er rekening mee dat ze ergens misschien wel meer verstand van heeft dan jij (denkt).

Leave A Comment